ماده تاریک

اطلاعات دریافتی بسیارزیادی حاکی ازآنست که 90 در صد جهان از ماده غیرقابل مشاهده ای تشکیل شده که خصوصیا ت عجیبی دارد و کلا" نمیتواند از ماده مرئی معمولی باشد .

ماده تاریک برای ما نا شنا خته است وذراتی هستند که برهمکنش ضعیف دارند و در مراحل بسیار اولیه تحول عالم، بمقدار خیلی زیادی تولید شده اند و بر دینامیک عالم حاکم میباشد .

یکی از بزرگترین دستآ وردها ی علم در قرن بیستم، تشخیص عناصر شیمیائی بود. با کمی بیش از یکصد عنصر، دانشمندان توانستند ترلیونها ترلیون امکان شکل گیری ماده ، ازDNA تا جانوران و ستاره هائی را که منفجر میشوند توضیح  دهند. عناصر گوناگونی که زمین را تشکیل میدهند و ما با آنها آشنا هستیم  ما نند کربن ، اکسیژن و آهن . اینها همان عناصری هستند  که کهکشا نها ی دور را تشکیل میدهند . با تحلیل نوری  که از ستارگان درخشنده ، با  فاصله چند میلیارد  سال  نوری ، از کهکشانها  به ما رسید ،  دانشمندان  دقیقا"  همان عناصری را که در اطراف خود با آنها آشنا هستیم پیدا کردند . درواقع هیچ عنصر اسرار آمیزی در تمام عالم پیدا نشده که ما در روی زمین با آن آشنا نباشیم .

جهان از اتمها و ساختارهای زیر اتمی تشکیل شده، این آخرین کلام فیزیک است.

لینک دانلـــود

این احتمال اندک وجود دارد که ذرات از میان موانع نفوذ ناپذیر «تونل» بزنند یا یک جهش کوانتومی انجام بدهند.

این یکی از حیرت آورترین پیشگویی های تئوری کوانتوم است. در سطح اتمی این پیش بینی چیزی از یکموفقیت فوق العــاده، کم نداشته است. «تونل زنی» یا جهش های کوانتومی از زوی موانع، از تمامی امتحانات تجربی صورت گرفته سر بلند بیرون آمده است. در واقع حال دیگر، دنیای بدون تونل زنی قابل تصور نیست.

دانشمندان، طبیعت را بخاطر مفید بودن آن مطالعه نمی کنند، بلکه به این علت مطالعه می کنند که از آن لذت می برند و به این دلیل از آن لذت می برند که طبیعت زیباست. اگــــر طبیعت زیبا نبود، آگاهی از آن ارزشی نداشت، و اگـر آگاهی از طبیعت ارزشی نداشت، زندگی نیز ارزشی نداشت.!

میدانها، برای اولین بار توسط مایکل فاراده دانشمند بزرگ انگلیسی در قرن نوزدهم، معرفی شد. فارادی نابغه ای خود آموخته بود که آزمایش های دشواری را در زمینه الکتریسته و مغناطیس انجام داد. وی «خطوط نیـــرو» را ابداع نمود که از بارهای الکتریکی و مغناطیسی در تمام جهات صادر شده و فضای اطراف را اشغال می کنند. فارادی به کمک ابزار در دسترس خود، توانست شدت این خطوط نیروی ناشی از یک بار مغناطیسی یا الکتریکی را در هر نقط از آزمایشگاهش اندازه گیری کند. بدین ترتیب توانست یک سری اعداد (شدت و جهت نیرو) برای آن نقطه ( و هر نقطه دیگر در فضا) نسبت دهد. فاراده؛ مجموعه این اعداد را در هر نقطه از فضا، به عنوان یک مفهوم واحد، یعنی میــــدان نام نهاد.

ما می توانیم جهان واقعیت را همچون جریان آبی با عمق بسیــار فرض کنیم؛ جهان ِ حاضر سطح ِ آن است، ما نمی توانیم زیر آنــرا ببینیم.

رویدادهــا در اعماق آب رخ می دهنــد و حبابهــا و چینهایی بر سطح آب ایجاد می کنند. اینها تبادلات انرژی و تشعشع حیات معمول ما هستند که بر حواس ما اثر می گذارد و ذهن ما را فعال می کنند و در زیر آنها، آبهای عمیق جاری اند.

سر جیمز جینــز

ارزش واقعی انسان در درجه اول بر اساس و با مقیاس شیوه دستیابی اش به

رهـــایی از نفس تعیین می شود.

سپهـر

لینک دانلــــود

The central paradox of the contemporary physics of elementary particles is the apparent incompatibility of its two main theoretical foundations. The first foundation is Einstein's general theory of relativity, which relates the force of gravity to the structure of space and time. This view of gravity has led to models of phenomena on a cosmic scale and to an understanding of the evolution of the universe. The second theoretical foundation is quantum mechanics, which can account for the atomic and subatomic world. Quantum theories have been formulated for three of the four known forces of nature: the strong, weak and electromagnetic interactions. Until recently there seemed to be little hope that Einstein's theory of gravity-the fourth fundamental force-could be united with the precepts of quantum mechanics. The basic difficulty is that such a unification seems to call for a radically new formulation of the laws of physics at the smallest distance scales; in such a reformulation the idea that space and time are continuous sets of points would have to be abandoned. Without a quantum theory of gravity and the conceptual revisions such a theory implies, a comprehensive description of all the forces of nature could not be realized. In the past two years elementaryparticle physicists have become optimistic that the theoretical impasse might be resolved. The optimism is based on striking developments in a new kind of theory known as superstring theory. In superstring theory, as in any other string theory, elementary particles can be thought of as strings. String theories thereby differ from all familiar quantum-mechanical field theories, such as the quantum theory of electromagnetism, whose quanta, or constituent particles, are pointlikeSince a string has extension, it can vibrate much like an ordinary violin string. The harmonic, or normal, modes of vibration are determined by the tension of the string. In quantum mechanics waves and particles are dual aspects of the same phenomenon, and so each vibrational mode of a string corresponds to a particle. The vibrational frequency of the mode determines the energy of the particle and hence its mass. The familiar elementary particles are understood as different modes of a single string. Superstring theory combines string theory with a mathematical structure called supersymmetry [see "Is Nature Supersymmetric?" by Howard E. Haber and Gordon L. Kane; SCIENTIFIC AMERICAN, June]. Not only does superstring theory avoid the problems previously encountered in combining gravity with quantum mechanics, but also, in the process, the theory makes it possible to consider all four fundamental forces as various aspects of a single underlying principle. Furthermore, the unification of the forces is accomplished in a way determined almost uniquely by the logical requirement that the theory be internally consistent. These developments have led to an extraordinary revitalization of the interplay between mathematics and physics. Many of the deepest discoveries in modern mathematics are contributing to the understanding of the theory; in return string theories raise new issues in mathematics.